(੬੩)
ਜਮਾਲੇ ਓ ਹਮਹ ਜਾ ਬੇ ਹਜਾਬ ਜਲਵਾਗਰ ਅਸਤ॥
ਤੋ ਕਿ ਦਰ ਹਜਾਬੇ ਖੁਦੀ ਯਾਰੇ ਮਹ-ਲਕਾ ਚਿ ਕੁਨਦ॥
ਜਮਾਲ – ਰੂਪ। ਹਮਹ ਜਾ – ਸਭਨਾਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੇ। ਬੇ – ਬਿਨਾਂ। ਹਜਾਬ – ਪੜਦਾ। ਜਲਵਾਗਰ – ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਰਤਾ। ਦਰ ਹਜਾਬੇ – ਪੜਦੇ ਵਿਚ। ਖੁਦੀ – ਹੰਕਾਰ। ਹਲਕਾ – ਚੰਦ੍ਰ ਮੁਖੜਾ।
ਅਰਥ–ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਪੜਦੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਭਨਾਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਨ ਹੈ। ਜਦ ਕਿ ਤੂੰ ਖੁਦੀ ਦੇ ਪੜਦੇ ਵਿਚ ਹੈਂ, (ਤਾਂ) ਚੰਦ੍ਰ ਮੁਖੜਾ ਯਾਰ ਕੀ ਕਰੇ?
ਤੁਰਾ ਕਿ ਨੇਸਤ ਬਯਕ ਗੂਨਹ ਖਾਤਿਰੇ ਮਜਮੂਹ॥
ਮਕਾਮ ਅਮਨਿ ਖੁਸ਼ ਗੋਸ਼ਹ ਓ ਸਰਾ ਚਿ ਕੁਨਦ॥
ਤੁਰਾ – ਤੈਨੂੰ। ਨੇਸਤ – ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬਯਕ ਗੂਨਹ – ਨਾਲ ਇਕ ਰੰਗ ਦੇ। ਖਾਤਿਰੇ – ਦਿਲ। ਮਜਮੂਹ – ਇਕੱਨ। ਮਕਾਮ – ਜਗ੍ਹਾਂ। ਅਮਨਿ – ਅਮਨ। ਖੁਸ਼ – ਚੰਗਾ। ਗ਼ੋਸ਼ਹ – ਕੋਨਾ, ਨੁਕਰ, ਇਕਲਵੰਜਾ। ਸਰ – ਮੁਸਾਫਰਖਾਨਾ।
ਅਰਥ—ਜਦ ਕਿ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਇਕ ਰੰਗ ਨਾਲ ਇਕਠ [ਮੇਲ] ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਅਮਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸਰਾਂ ਦਾ ਗੋਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਬਗ਼ੈਰ ਬਦਰ ਕਾਏ ਇਸ਼ਕ ਕੈ ਰਸੀ ਬਾ ਦੋਸਤ॥
ਬਗ਼ੈਰ ਜਜ਼ਬਾਏ ਸ਼ੌਕੈ ਤੋ ਰਹਨੁਮਾ ਚਿ ਕੁਨਦ॥
ਬਦਰਕਾਏ – ਰਾਹ ਦਸਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਥੀ। ਇਸ਼ਕ – ਪ੍ਰੇਮ। ਰਸੀ – ਪਹੁੰਚੇਂਗਾ। ਬਾ ਦੋਸਤ – ਕੋਲ ਯਾਰ। ਜਜ਼ੁਬਾਏ – ਦਿਲ ਦੇ ਭਾਵ, (ਜਜਬੇ ਦਾ ਬ:ਬ:) ਸ਼ੌਂਕ – ਉਤਸ਼ਾਹ। ਰਹਿਨੁਮਾ – ਆਗੂ, ਮੋਢੀ।
ਅਰਥ–ਰਾਹ ਦਸਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਸ਼ਕ ਦੇ (ਰਾਹ
