ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/127

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਹੋਈ । ਲੋਕੀ ਲੜਕੀ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਸੋਗ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਫੁਲੇ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਸਮਾਉਂਦੇ । ਅਸਾਂ ਸੋਚ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਆਸ਼ਾ’ ਰਖਿਆ । ਸਚ ਮੁਚ ਉਹ ਸਾਡੀ ਆਸ਼ਾ ਸੀ।"
ਇਥੇ ਆ ਜੇ ਬਾਬਾ ਕੁਝ ਚਿਰ ਠਹਿਰ ਗਿਆ । ਮੈਂ ਤਕਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਬਰੂਆਂ ਨਾਲ ਤਰ ਸਨ । ਹੰਝੂ ਪੂੰਝ ਕੇ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਚਾਲੂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਕਹਿਣ ਲਗਾ:-
"ਮੇਰੀ ਘਰ ਵਾਲੀ ਆਸ਼ਾ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨਾਲ ਹੀ ਲੈ ਜਾਇਆ ਕਰਦੀ ਸੀ । ਉਥੇ ਅਮੀਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਉਹ ਜੋ ਜੋ ਖਿਡਾਉਣੇ ਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਕਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਟ ਲਾ ਦਿੰਦੀ । ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਵੀ ਉਹ ਮੂੰਹੋਂ ਕਢਦੀ, ਲੈ ਦਿੰਦੇ ਸਾਂ । ਆਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਸਚ ਮੁਚ ਦੰਦ-ਖੰਡ ਦੀ ਪੁਤਲੀ ਸੀ । ਉਹ ਢਾਈ ਕੁ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਕੁਝ ਚਿਰ ਬੀਮਾਰ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਚਲਾਣਾ ਕਰ ਗਈ ਤੇ...ਤੇ.... ਮੈਂ ਤੇ ਆਸ਼ਾ ਕੱਲੇ ਰਹਿ ਗਏ ।
ਆਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਸੇ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਗਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਾਰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਇਕ ਦਿਨ ਉਹ ਮੇਰੀ ਝੋਲੀ ਵਿਚ ਬਹਿ ਗਈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਗਲ ਦੁਆਲੇ ਬਾਂਹ ਵਲਾ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲਗੀ, "ਬਾਬਾ ! ਕਮਲਾ ਨੇ ਗਲ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਾਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ । ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਾਰ ਲੈ ਦੇ ਨਾ । ਪਰ ਮੈਂ ਤੇ ਰੋਟੀ ਜੋਗੇ ਪੈਸੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਕਮਾਉਂਦਾ ਸਾਂ, ਹਾਰ ਲਈ ਪੈਸੇ ਕਿਥੋਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ? ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੱਥਰੂ ਆ ਗਏ । ਉਹ ਝਟ ਪਟ ਕਹਿਣ ਲਗੀ, 'ਬਾਬਾ ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ?"

 
ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ
੧੨੯