ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/36

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਉਠਾਉ
ਰਮੇਸ਼ ਸੋਚਣ ਲਗ ਪਿਆ, 'ਮੈਂ ਪੰਡਤ ਨਹਿਰੁ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹਾਲੋਂ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ। ਬੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਓਦੋਂ ਮੈਂ ਤਿੰਨਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸਾਂ ਜਦ ਅਗੇ ਵੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪੰਡਤ ਹੋਰੀਂ ਇਥੋਂ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਲੰਘੇ ਸਨ, ਪਰ ਅਜ ਤੇ ਕੀੜੀ ਦੇ ਘਰ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਚਲ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਸੁ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਲੈਕਚਰ ਜ਼ਰੂਰ ..... ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ-ਲੜੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਤੋਂ ਇਕ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਉਡ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਨਾ ਜਾ ਪੈਂਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਚੁਕ ਕੇ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਰਖਣ ਲਗਾ ਤਾਂ ਫਾਈਲਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਮਣ ਆ ਗਿਆ । ਇਹ ਕੰਮ ਤਾਂ ਚਾਰ ਵਜੇ ਛਡ ਕੇ, ਅਠ ਵਜੇ ਤਕ ਵੀ ਮੁਕਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ । ਨਾਲੇ ਸੇਠ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਘਰ ਜਾਣਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਤਰੀਕ ਹੈ, ਰੋਕਦਿਆਂ ਰੋਕਦਿਆਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਕ ਠੰਢਾ ਹਉਕਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਇਹੋ ਜਹੇ ਸੁਹਾਣੇ ਸਮੇਂ ਰੱਬ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ ਘੜੇ
...ਤੇ ਫਿਰ ਇਕ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਕਿ ਰਮੇਸ਼ ਦਾ ਕਲਮ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਰਜਿਸਟਰਾਂ ਦੇ ਸਫ਼ਿਆਂ ਤੇ ਨਾਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਗਰਾਮੋਫ਼ੋਨ ਰੀਕਾਰਡ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਪਈ
ਵਾਸਤਾ ਬਹਾਦਰੀ ਦਾ, ਸਹੁੰ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੀ । ਆਖੀ ਆ ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਨੂਰਾਂ ਦੇ ਪੁਕਾਰਦੀ । ਆਹੀ ਜੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਨਾ ਆਵੀਂ ਵੇ ਕਬੂਤਰਾ ! ਵਾਸਤਾ ਈ ਰੱਬ ਦਾ, ਤੂੰ ਜਾਵੀਂ ਵੇ ਕਬੂਤਰਾ ! ਚਿੱਠੀ ਮੇਰੇ ਚੋਲ, ਨੂੰ, ਪੁਚਾਵੀਂ ਵੇ ਕਬੂਤਰਾ !
chall cmu
੩੬
ਬਗ਼ਾਵਤ ਕਿਉਂ ?