ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/40

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਸਨ ਟਕਰ ਰਹੇ | ਸੁ ਰਮੇਸ਼ ਉਠ ਕੇ ਸੇਠ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲਗਾ, “ਸੇਠ ਜੀ ! ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ,ਪਰ ਜੋੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ । ਹੁਣ ਛੁੱਟੀ ਦੇ ਦਿਓ ਤੇ ਕਲ ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਜੋੜ ਟਕਰਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਪਰ ਸੇਠ ਹੋਰੀਂ ਤਾਂ ਕੜਕ ਪਏ- ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੌੜ ਜਾ, ਮੌਜ ਕਰ । ਮੈਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ । ਤੇਰੇ ਹੱਡ-ਹਰਾਮ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਦਰਜੇ ਚੰਗੇ । ਭੁੱਖਾ ਮਰਦਾ ਮੈਂ, ਰਹਿਮ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਖ ਲਿਆ | ਲਤ ਤੇ ਲਤ ਰਖ ਕੇ ਸੱਠ ਰੁਪਏ ਮਿਲਦੇ ਵੀ ਹੁਣ ਦੁਖਣ ਲਗ ਪਏ ਨੇ ? ਜੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਹੀ ਛੁੱਟੀ ਮਿਲੇਗੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਬੜਕ ਸਿਧੀ ਵਗਦੀ ਏਤੁਰਦਾ ਬਣ ।'
ਫੇਰ ਰਮੇਸ਼ ਚਲਾ ਗਿਆ ਆਪਣੇ ਉਸੇ ਮੇਜ਼ ਤੇ । ਹੁਣ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਵਢਿਆ ਰੁਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ | ਕਦੇ ਘਰ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਵਹਿਦਾ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਸੇਠ ਕੋਲੋਂ ਮਿਲੀਆਂ ਗਰਮ ਗਰਮ ਝਿੜਕਾਂ । ਸੜਕ ਤੇ ਰੌਣਕ ਸੀ, ਚਹਿਲਪਹਿਲ ਸੀ। ਲੋਕੀ ਬਸੰਤ-ਪੰਚਮੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਕੀ ਰਮੇਸ਼ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹ ਗੀਤ, ਗੀਤ ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਜਿਥੇ ਸੇਠ ਦੀਆਂ ਝਿੜਕਾਂ ਦੀ ਸਾਂ ਸਾਂ ਹਾਲੇ ਘਟੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ।
ਉਸ ਦਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਬਦੋ ਬਦੀ ਸੋਚਣ ਲਗ ਪਿਆ, 'ਕੀ ਕਲਰਕ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਹੋ ਮਨੋਰਥ ਹੈ ਕਿ ਸੱਠ ਰੁਪਏ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ, ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਤੇ ਅਰਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਾ ਮੁਕਣ ਵਾਲੇ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਰਜਿਸਟਰਾਂ ਦੇ ਲਿਖਣ ਪੂੰਝਣ

ਬਗਾਵਤ ਕਉ ?

੪੦