ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/44

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਰਤਨ ਨੇ "ਲਿਆ ਦਿਆਂਗਾ, ਪੁਤਰੀ" ਕਹਿ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਤੋਰਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇਤਨੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਅੱਠਾਂ ਕੁ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, “ਭਾਪਾ ਜੀ ! ਅਜ ਜੇ ਖ਼ਾਕੀ ਨਿੱਕਰ ਨਾ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ ਮਾਸਟਰ ਜੀ ਨੇ ਕੱਲ ਜਮਾਤ ਵਿਚ ਵੜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ | ਨਾਲੇ..........ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਪੰਜ ਬੈਂਤ ਵੀ............." ਹਾਲੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਪੰਜਵੀਂ ਵਿਚ ਪੜਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫ਼ਰਮਾਇਸ਼ ਫੜੀ ਆ ਧਮਕੀ, “ਭਾਪਾ ਜੀ ! ਭੈਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜੇ ਕੱਲ ਭੂਗੋਲ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਆਈਓਂ ਤਾਂ.......... ਫ਼ੀਸ ਵੀ ਲਗ ਜਾਏਗੀ ਤੇ ਨਾਲੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਵਿਚੋਂ ਫੇਲ੍ਹ ਕਰ ਦਿਆਂਗੇ ।”

ਰਤਨਾ ਸੋਚਣ ਲਗਾ, “ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਦਿਹਾੜੀ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਕੁ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਖਿਡਾਉਣੇ, ਨਿੱਕਰ ਤੇ ਕਿਤਾਬ............| ਕਾਸ਼ ! ਕਿ ਇਹ ਬੱਚੇ ਮੇਰੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ।'.........ਤੇ ਉਹ ਇਕ ਦਬਵਾਂ ਜਿਹਾ ਹਉਕਾ ਲੈ ਕੇ ਫੇਰ ਪੱਗ ਬਣ ਲਗ ਪਿਆ । ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਘਰ ਵਾਲੀ ਆ ਗਈ, ਜੀ ! ਅਜ ਰਾਸ਼ਨ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ । ਪਰਸੋਂ ਦਾ ਸ਼ੀਲੋ ਦੀ ਭਾਬੀ ਕੋਲੋਂ ਧਾਰਾ ਆਟਾ ਲੈ ਰਹੇ ਹਾਂ । ਹੁਣ ਵੀ ਕੈਲਾਸ਼ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਗਲਾਸ ਚਾਵਲ ਮੰਗ ਕੇ ਖਿਚੜੀ ਰਿੰਨ੍ਹੀ ਹੈ ............|" ਰਤਨੇ ਨੇ ਦੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਹੇਠਲੇ ਬੁਲ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਚੂਸਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਜ਼ਬਾਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਬੁਲਾਂ ਤੇ ਫਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਰਤਨੇ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਨੇ ਖਿਚੜੀ ਸਵੇਰੇ ਤੜਕੇ ਦੀ ਹੀ ਚੜ੍ਹੀ

ਰਿਕਸ਼ੇ ਵਾਲ

੪੪