ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/47

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਧਿਆਨ ਨਾ ਖਿਚਦੇ,"ਖ਼ਾਲਸਾ ਕਾਲਜ ਜਾਣਾ ਈ ?"
 "ਜੀ”
"ਕਿੰਨੇ ਪੈਸੇ ?"
"ਬਾਰਾਂ ਆਨੇ"
"ਬਾਹਰੋਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਜੋ ਛਿਲ ਲਾਹ ਲਵੇਂਗਾ । ਇਥੇ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਧੌਲੇ ਆ ਗਏ ਨੇ । ਅੱਠ ਆਨੇ ਲੈਣੇ ਈ ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਲੈ ਚਲ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਬਥੇਰੇ ਨੇ ।"
"ਬੈਠੇ ਜੀ !" ਕਹਿ ਕੇ ਰਤਨਾ ਰਿਕਸ਼ਾ ਖਿਚਣ ਲਗ ਪਿਆ | ਅੱਠਾਂ ਆਨਿਆਂ ਦੀ ਰਕਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ । ਪਰ ਆਖ਼ਰ ਥੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਚਿਰ ਰਿਕਸ਼ਾ ਖਿਚ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ ? ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਲੰਘ ਮਸਾਂ ਪਟਰੋਲ ਪੰਪ ਕੋਲ ਹੀ ਪੁੱਜਾ ਸੀ, ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਬਰ ਹੋਣ ਲਗ ਪਈਆਂ । ਉਹ
ਇੰਜ ਮਹਿਸੂਸਣ ਲਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਜੋੜ ਉਖੜ ਚਲੇ ਹਨ । | ਉਹ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਇਤਨਾ ਗਚ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜ ਗਈ । ਸਾਹ ਇਤਨਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਕਿ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੌਂਕੀ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।
ਰਿਕਸ਼ੇ ਦੀ ਸਪੀਡ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ । ਲਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਰ ਗਿਐਂ ? ਚਲਦਾ ਨਹੀਂ ਉ ਤੇ ਛੱਡ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੇ ਬਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ | ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਏ ਤੇ ਅੱਗੋਂ ਇਕ ਇਹ ਮੁਰਦਾ ਫੱਕਰ ਪਿਆ ਏ ।
ਅੱਠ ਆਨੇ ਮਿਲਣ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਕਦੇ ਇਕ
ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ

੪੭