ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/48

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਪੈਡਲ ਤੇ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਦੁਜੇ ਤੇ । ਹਾਲੋਂ ਸੈਂਟਰਲ
ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਕੋਲ ਹੀ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੇਠਾਂ | ਪੈਡਲ ਨਿਕਲ ਗਏ । ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚਕਰਾਉਣ ਲਗ ਪਿਆ ਤੇ
ਅੱਖਾਂ ਅਗੇ ਹਨੇਰਾ ਫੈਲ ਗਿਆ । ਉਹ ਰਿਕਸ਼ੇ ਤੋਂ ਚੁਕਿਆ ਚੁਕਾਇਆ ਹੇਠ ਡਿਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਇਕ ਖੰਭੇ ਨਾਲ ਜਾ ਟਕਰਾਇਆ । ਲਹੁ ਦੀਆਂ ਤਤੀਰੀਆਂ ਚਲ ਪਈਆਂ । ਲਾਲੇ ਉਤਰ ਕੇ ਦੂਸਰੇ ਰਿਕਸ਼ੇ ਵਿਚ, ਬਹਿ ਕੇ ਚਲਦੇ ਬਣੇ । ਰਤਨੇ ਨੂੰ ਡਿਗਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਕਈ ਆਦਮੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ । ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਤਾਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁਕਿਆ ਸੀ, ਜਿਥੋਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ॥ ਰਤਨੇ ਦੇ ਦੋ ਜਾਣੂ ਰਿਕਸ਼ੇ ਵਾਲੇ ਜਦ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਿਕਸ਼ੇ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਪੁਚਾਉਣ ਗਏ ਤਾਂ ਬੂਹਾ ਅੰਦਰੋਂ ਢੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ।
ਰਤਨੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕੁੜੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਬੀਬੀ ! ਭਾਪਾ ਮੇਰਾ ਭੂਗੋਲ ਲਿਆਵੇਗਾ ਨਾ, ਤਾਹੀਏਂ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਤਕ ਆਇਆ ਨਹੀਂ।
“ਨਹੀਂ ਜੀ, ਭਾਪਾ ਮੇਰੀ ਨਿੱਕਰ ਦਾ ਕਪੜਾ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਗਾ? ` , ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਬੋਲ ਉਠਿਆ । ਜੀ ! ਮੇਰੇ ਖਿਡਾਉਣੇ ਵੀ ਆਉਣ ਗੇ-ਹਾਥੀ, ਕੱਤਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ
"ਆਹਾ ਮਹਾਰਾਜ....."ਸਭ ਤੋਂ ਨਿੱਕੀ ਕੁੜੀ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਨੱਚਣ ਕੁੱਦਣ ਲਗ ਪਈ ....ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਦ-ਨਸੀਬਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ “ਭਾਪਾ' ਹੁਣ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਿਆਮਤ ਤਕ ਵੀ ਲਿਆ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ।
੪੮

 

ਰਿਕਸ਼ੇ ਵਾਲਾ

੪੮