ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/52

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਬੰਦਾ ਭੇਜਿਆ ! ਘੰਨਣੈ ਤਾਈਂ, ਪਰ ਹੁਸ ਰਬ ਨੇ ਬੰਦੇ ਹੱਕ ਵੇਰ ਵੀ ‘ਹਾਂ’ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ । ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਂਤੋਂ ਦੇ ਲਾਲੇ ਦੀ ਯਾ ਆ ਕੇ ਤੜਪਾ ਜਾਂਦੀ । ਦਸਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਹ ਬਾਲੜੀ ਜਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਘੁਮਕਾਰ, ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਝਨਕਾਰ ਤੇ ਸ਼ਗਣਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾ ਵਿਚ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਝੁਰਮਟ ਵਿਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਘਰ ਵਿ ਪੈਰ ਪਾਇਆ ਸੀ । ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੱਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਾਰ ਕੇ ਪੀਤ ਸੀ । ਕਿਵੇਂ ਤੇਲ ਚੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਲੀਹੋਂ ਲੰਘਣ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਕੁਝ ਵੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਅੱਜ ਪੰਜਾਹ ਲੰਮੇ ਲੰਮੇ ਸਾਲ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵੇਖਿਆ ? ਪਰ ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵੇਖਿਆ । ਹੁਣ ਤਾਂ ਜੇ ਇਹ ਤਸਵੀਰ ਉਸ ਕੋਲ ਨ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦੇ ਲਾਲੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵੀ ਵਿਸਰ ਗਈ ਹੋਣੀ ਸੀ !
ਗੂਹਿਸਤ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ ਕੁ ਸਾਲ ਇਸ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇ-ਖ਼ਬਰ ਸੀ....ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਸ਼ ਆਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣੇ ਪਏ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਉਤਰੇ ਬੱਦਲਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਟਾਕਰਾ ਕੀਤਾ ਮਰਦਊਪੁਣੇ ਨਾਲ । ਮਾਂ ਪਿਉ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਉਹ ਸਹਿ ਗਈ । ਭੈਣ ਤੇ ਸੱਸ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪਰ ਵਾਨ ਕੀਤਾ-ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚਿਖਾ ਬਾਲੀ ਸੀ-- ਪੱਥਰ ਦਾ ਬੁੱਤ ਬਣਿਆਂ ਹੋਇਆਂ । ਉਸ ਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ ? ਤੇ ਹੁਣ ਪੂਰੇ ਬੱਤੀ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ, ਬਗੈਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਰੰਡੇਪਾ ਕਟਦਿਆਂ । ਅੱਗੇ ਉਹ ਜੀਊਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜੀਊਂਦਾ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਤੇ ਅੱਜ ਉਹ

ਹਿੱਕਾ ਵੇਰੀ

੫੨