ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/62

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


"ਅੰਬੀ ! ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ......"
"ਕੀ ?"
"ਪਿ.....ਆ...ਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।"
"ਨਾ, ਜੀ ਨਾ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਪਿਆਰ ਪਿਉਰ ਜਾਣਦੀ । ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਆਖਦੀ ਪਈ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਕਿਸੇ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਜਿੱਨੇ ਵੀ ਇਥੇ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਝਲਕ ਦੇਣੀ ਹੈ ਜਾਣਦੇ ਹਨ | ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਰਦੇਸੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਨਿਭਾਉਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ।"
"ਤੇ ਅੰਬੀ ! ਪੰਜੇ ਉਂਗਲਾਂ ਵੀ ਕਦੇ ਇਕੋ ਜਹੀਆ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ ?"
"ਭਾਵੇਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਪਰਦੇਸੀ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਜਹੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ' ਮੇਰੀ ਇਕ ਸਹੇਲੀ ਜਿੰਦੀ ਵੀ ਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ । ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਹਾਲੋਂ ਵੀ ਇਕ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਰੋਂਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਹੈ ਬਤਰ ਨਿਰਦਈ ਜਿਸ ਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਵਿਚਾਰੀ ਦੀ ਵਾਤ ਨਾ ਪੁਛੀ।"
"ਨਹੀਂ ,ਅੰਬੀ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ : ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ? ਵੇਖ ਮੇਰੇ ਵਲ ।"
ਅੰਬੀ ਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇਸ਼ ਵਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਰਵਾਨਗੀ ਦੇ ਦਸਖ਼ਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ । ਕੁਝ ਦਾ ਜਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਨਿਖੜ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ ।
...ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਰੋਜ਼ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਤੇ ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਮਿਲਣ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਲੈ ਕੇ ਸਮਾਂ ਥਾਂ ਮਿਥਦੇ ਹੋਏ ਵਿਛੜੇ

 

ਜੇ ਦਰਦੀ ਹੋਂਦੇ ਤਾਂ ...

੬੨