ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/66

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਤੇ ਅੰਬੀ ਨਾਲ ਬਰਾਦਰੀ ਨੇ ਬੜਾ ਭੈੜਾ ਸਲੂਕ ਕੀਤਾ। ਮਾਂ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਚਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਚੁਕੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਆਖਣ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤੇ ਬੜਾ ਤਰਸ ਆਇਆ ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਇਸ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਉਸ ਝੋਪੜੀ ਵਿਚ ਲੈ ਆਂਦਾ । ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਨੂੰ ਗਸ਼ੀ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਪਾਗਲਪਨ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਸੁ । ਇਸ ਦਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਟਿਕਾਣੇ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਜੇ ਹਸਣ ਲਗੇ ਤਾਂ ਘੰਟਿਆਂ ਬਧੀ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹਸਦੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ । ਜੇ ਰੋਣ ਤੇ ਜੀਅ ਕਰ ਆਵੇ ਤਾਂ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਪਹਾੜ ਸਿਰ ਉਪਰ ਚੁਣ ਲੈਂਦੀ ਹੈ । ਕਪੜੇ ਪਾੜ ਛਡਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਵਾਂ ਤੇ ਹੀ ਦੰਦੀਆਂ ਵਢਣ ਲਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ । “ਰਾਜੇਸ਼" "ਮੇਰਾ ਰਾਜੇਸ਼" ਕਹਿੰਦੀ ਹੋਈ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਵਲ ਨੱਠ ਉਠਦੀ ਹੈ ।
ਕਈ ਵਾਰੀ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ । ਹੁਣ ਫਿਰ ਵੇਖੋ ਉਹ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਖੁਲ੍ਹ ਗਈ । ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬੱਦਲ ਗਰਜ ਰਹੇ ਸਨ । ਮੈਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕੋਲੋਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪੁਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਧਰੇ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਸ ਪਈ । ਮੈਂ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦੂਰ ਦੂਰ ਤਕ ਵੇਖਿਆ । ਹਾਲੇ ਵੀ ਉਹ ਅਵਾਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ -
ਜੇ ਦਰਦੀ ਹੋਂਦੋਂ ਤਾਂ ਦਰਦ ਵੰਡਾਵੇਂ,
ਕਲਿਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਤੁਰ ਨਾ ਜਾਂਦੋਂ ।

 

ਜੋ ਦਰਦੀ ਹੈਂ ਦੋ ਤਾਂ

੬੬