ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/76

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਟਿਕਟ ਮੰਗਿਆ ਤਾਂ ਰਮੇਸ਼ ਨੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਹੱਥ ਜੇਬ ਪਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਊਧੀ ਪਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ।
"ਸ੍ਰੀ ਮਾਨ ਜੀ ! ਮੈਂ ਟਿਕਟ ਮੰਗਿਆ ਹੈ।"
"॥॥॥॥" ਰਮੇਸ਼ ਚੁਪ ਸੀ।
ਚੈੱਕਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਗਰਜਿਆ ਅਤੇ ਰਮੇਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਗਿਆ।
ਰਮੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੰਜਾਹ ਰੁਪਏ ਜੁਰਮਾਨਾ ਜਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੋ ਗਿਆ । ਪਰ ਜੇ ਪੰਜਾਹ ਰੁਪਏ ਉਸ ਦੀ ਜੇਬ ਵਿਚ ਤਾਂ ਉਹ ਬੇ-ਟਿਕਟਾ ਸਫਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ? ਇਕੋ ਹੀ ਰਸਤਾ ਉਸ ਲਈ ਕਿ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਜੇਲ ਦੀ ਕੋਠੜੀ ਅੰਦਰ ਬੈਠ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾ ਇਕ ਮਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਦੁਜਾ ਨੌਕਰੀ ਤੇ ਹਾਜ਼ਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਚੈਨ ਨਾ ਲੈਣ ਦੇਂਦੇ ।
ਗਿਣਤੀਆਂ ਗਿਣ ਗਿਣ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਬਿਤ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੇਲ ਵਿਚੋਂ ਰਿਹਾ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸਾਲਾਂ ਪਿਛੋਂ ਉਸ ਬਾਹਰ ਦੀ ਖੁਲੀ ਵਿਚ ਸਾਹ ਲਿਆ ਹੈ । ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਤਾਂ ਉਹ ਬੇ-ਆਸ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਪਰ ਮਾਂ ਦਾ ਗ਼ਮ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।
ਘਰ ਵਲ ਕਦਮ ਰਖਦਿਆਂ ਹੀ ਰਮੇਸ਼ ਦੇ ਪੈਰ ਮਣ ਮਣ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ । ਬਜ਼ਾਰ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਕੀਆ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਮੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਕ ਦਿੱਤਾ। ਰਮੇਸ਼ ਨੇ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਲਫਾਫਾ ਖੋਲਿਆ । ਅੰਬਾਲੇ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ੨੨ ਤਰੀਕ ਤੁਕ ਹਾਜ਼

 

ਗਿਆੜੀ

੭੬