ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/84

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇਕ ਬੜੀ ਸੁੰਦਰ ਰਖੜੀ ਫੜੀ ਆ ਧਮਕੀ । ਉਸ ਪਿਛੇ ਪਿਛੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਵੀ ਸਨ । ਉਸ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖੜੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਲਈ ਅਗੇ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਅਗੇ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਰਖੜੀ ਬੰਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਬਾਂਹ ਖਿੱਚ ਲਈ । ਮਾਤਾ ਜੀ ਪਮੀਲਾ ਮੇਰੇ ਵਲ ਤਕਦੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ । ਨਿਰਾਸਤਾ ਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਜਾ ਡਿੱਗਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ । ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕੋ ਫਿਟਕਾਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ,"ਓ ਪਾਪੀ ਜਿਸਨੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਸੱਚੇ ਪਿਆ ਨਾਲ ਰੱਖੜੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤੇਰੇ ਉਪਰ ‘ਰਖਿਆ’ ਦਾ ਹੱਕ ਜਮਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਰਖਿਆ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ । ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਮ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਦਰਿੰਦੇ ਉਸ ਨੂੰ .........ਤੇ ਅੱਜ ਫੇਰ ਇਕ ਮਾਸੂਮ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਦਾ ਮੁਢ ਬੰਨ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈਂ । ਓ ਬੁਜ਼ਦਿਲ ! ਆਪਣ। ਅੰਦਰਲਾ ਟੋਹ ਕੇ ਵੇਖ | ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰ ਸਕੇਂਗਾ ?"
"ਕੀ ਗੱਲ ਏ ? ਕੀ ਸੋਚਣ ਲਗ ਪਏ ਹੋ, ਦੀਪ ਵੀਰ ਜੀ ?" ਮੀਲਾ ਨੇ ਹਰਾਨੀ ਵਿਚ ਪੁਛਿਆ ।
“ਕਿਉਂ, ਦੀਪ ਪੁੱਤਰ ! ਬਾਂਹ ਕਿਉਂ ਖਿਚ ਲਈ ਉ ? ਕੀ ਪਮੀਲਾ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਨਹੀਂ ?" ਇਹਨਾਂ ਦੋ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਲੈ ਆਂਦਾ ।
"ਨਹੀਂ, ਮਾਤਾ ਜੀ ! ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਧਾਗੇ ਬੰਨ੍ਹਣੇ ਜਿੱਨੇ ਸੌਖੇ ਹਨ; ਇਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਣਾ ਕਿਤੇ ਕਨਿਨ ਹੈ । ਅੱਜ ਰਖੜੀ ਰੰਗਦਾਰ ਧਾਗਿਆਂ ਦੀ ਕੇਵਲ ਇਕ ਰਸਮ ਬਣ ਕੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਬੰਨਣ ਵਿਚ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲਪੇਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ

 

ਰੰਗਦਾਰ ਧਾਗੇ

੮੪