ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/88

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਤੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਚੁਪ ਬੈਠਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਖ਼ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾ ਹੀ ਦਿੱਤਾ, "ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਮੀਲਾ ! ਮੈਂ ਉਹ ਚੰ ਦੁਨੀਆਂ, ਜਿਹੜੀ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਸ ਚੁਕੀ ਹੈ ਢਾਹੁਣਾ ਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ।" ਤੇ ਬਗੈਰ ਉਸ ਵਲ ਤਕਿਆਂ ਮੈਂ ਉਠ ਕੇ ਚਲਿਆ ਆਇਆ । ਰਾਤੀਂ ਚਾਚਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੜਾ ਸਮਝਾਇਆ,"ਦੀਪ ਮੇਰਾ ਨਾ ਸਹੀ, ਆਪਣੇ ਸਵਰਗਵਾਸੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਕੁਝ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰ । ਪਰ ਮੈਂ ਸਾਫ਼ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਸ ਚਾਰ ਜੀ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਪਰਤਣਾ ਪਿਆ।
ਕੁਝ ਚਿਰ ਮਗਰੋਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਝਾਂ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਵਾਈਫ਼ ਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਪਮੀਲਾ ਅਤੇ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਤੇ ਕੀ ਅਸਰ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਾ ਸੋਚਿਆ । ਜਲਦੀ ਹੀ ਬਾਅਦ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਜਲੰਧਰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਠਾਨਕੋਟ ਹੋ ਗਈ ।
ਮੇਰੀ ਵਾਈਫ਼ ਰਜ ਕੇ ਸੁਹਣੀ ਸੀ । ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸੁੰਦਰ ਸੀ । ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਬੋਲ-ਚਾਲ, ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਅਤੇ ਵਰਤਣ-ਵਿਹਾਰ ਸਭ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਏਨੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਪਮੀਲਾ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਫਿਕਿਆਂ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀਆਂ।
ਭਾਵੇਂ ਪਰੇ ਢਾਈ ਸਾਲ ਮੇਰੇ ਤੇ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਿੱਠੀ-ਪੱਤਰ ਉੱਕਾ ਹੀ ਬੰਦ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਜੋ ਆਦਮੀ ਜਲੰਧਰ ਛਾਉਣੀ ਤੋਂ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਸਰਦਾਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੁਖ ਸਾਂਦ ਜ਼ਰੂਰ ਪੁੱਛ ਲੈਂਦਾ।

 

ਰੰਗਦਾਰ ਧਾਗੇ

੮੮