੪੮੮
ਧ੍ਯਾਇ ੮੯
ਪਾਪੀਯੋਂ ਕੇ ਦੇਸ਼ ਮੇਂ ਨ ਰਹਿਤਾ ਤੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਬਚੜੇ ਇਨਹੀ ਕੇ ਅਧਰਮ ਸੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਮਰੇ ਔ ਕਿਸੀ ਨੇ ਉਪਾਇ ਨ ਕੀਯਾ॥
ਮਹਾਰਾਜ ਇਸੀ ਢਬ ਕੀ ਸਭਾ ਕੇ ਬੀਚ ਖੜੇ ਹੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰੋ ਰੋ ਬਹੁਤ ਸੀ ਬਾਤੇਂ ਕਹੀਂ ਪਰ ਕੋਈ ਕੁਛ ਨ ਬੋਲਾ ਨਿਦਾਨ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਚੰਦ੍ਰ ਕੇ ਪਾਸ ਬੈਠਾ ਸੁਨ ਸੁਨ ਘਬਰਾ ਕਰ ਅਰਜੁਨ ਬੋਲਾ ਕਿ ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਤੂ ਕਿਸਕੇ ਆਗੇ ਯਿਹ ਬਾਤ ਕਹੈ ਹੈ ਔਰ ਕ੍ਯੋਂ ਇਤਨਾ ਖੇਦ ਕਰੇ ਹੈ ਇਸ ਸਭਾ ਮੇਂ ਕੋਈ ਧਨਰੁਧਨ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੇਰਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰੈ ਆਜ ਕਲ ਕੇ ਰਾਜਾ ਆਪ ਕਾਰਯੀ ਹੈਂ ਪਰ ਦੁਖ ਨਿਵਾਰਣ ਨਹੀਂ ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ ਕੋ ਸੁਖ ਦੇ ਔ ਗਊ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੀ ਰੱਖ੍ਯਾ ਕਰੇਂ ਐਸੇ ਸੁਨਾਇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੁਨਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੇ ਕਹਾ ਕਿ ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਅਬ ਤੁਮ ਜਾਇ ਅਪਨੇ ਘਰ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਬੈਠੋ ਜਬ ਤੁਮਾਰੇ ਲੜਕਾ ਹੋਨੇ ਕਾ ਦਿਨ ਆਵੈ ਤ ਤੁਮ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਆਈਯੋ ਮੈਂ ਤੁਮਾਰੇ ਸਾਥ ਚਲੂੰਗਾ ਔ ਲੜਕੇ ਕੋ ਨ ਮਰਨੇ ਦੂੰਗਾ, ਮਹਾਰਾਜ ਇਤਨੀ ਬਾਤ ਕੇ ਸੁਨਤੇ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਨ ਖਿਜਲਾਇ ਕੇ ਬੋਲਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਸਭਾ ਕੇ ਬੀਚ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਲਰਾਮ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਔ ਅਨਿਰੁੱਧ ਛੁੜਾਇ ਐਸਾ ਬਲਿਵਾਨ ਕਿਸੀ ਕੋ ਨਹੀਂ ਦੇਖਤਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਕੋ ਕਾਲ ਕੇ ਹਾਥ ਸੇ ਬਚਾਵ ਅਰਜੁਨ ਬੋਲਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੂੰ ਮੁਝੇ ਨਹੀਂ ਜਾਨਤਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਧਨੰਜ੍ਯ ਹੈ ਮੈਂ ਤੁਝ ਸੇ ਪ੍ਰਤਿੱਗ੍ਯਾ ਕਰਤਾ ਹੂੰ ਕਿ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਕਾਲ ਕੇ ਹਾਥ ਸੇ ਨਾ ਬਚਾਊਂ ਤੋ ਤੇਰੇ ਮਰੇ ਹੂਏ ਲੜਕੇ ਜਹਾਂ ਪਾਊਂ ਤਹਾਂ ਸੇ ਲੇ ਆਇ ਤੁਝੇ ਦਿਵਾਊਂ ਔ ਵੇ ਭੀ ਨ ਮਿਲੇਂ ਤੋ
