ਪੰਨਾ:ਰਾਜਾ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ.pdf/103

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਉਸਦਾ ਇਹ ਤੀਰ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਪਰ ਲਗਾ । ਪਿਉ ਪੁਤਰ ਤੇ ਪੁਤਰ ਪਿਉ ਵਲ ਕੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲਗਾ। ਮਹਾਰਾਣੀ ਚੰਦ ਕੌਰ ਨੀਵੀਂ ਸੁਟੀ ਖੜੀ ਸੀ ।
 ‘‘ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘਾ ! ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਕਤਲ ਹੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਪਰ ਇਸ ਕਪੁਤਰ ਤੇ ਇਸ ਕੁਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਲਿਆਉਂਦੋਂ । ’’ ਮਹਾਰਾਜਾ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ।
 ‘‘ ਸ੍ਰੀ ਮਾਨ ਜੀ ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਕਮ ਦਾ ਬੰਦਾ ਹਾ, ਸਿਖ ਦਾਰਾਂ ਕੰਵਰ ਤੇ ਮਹਾਰਾਣੀ ਨੇ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦਿਤਾ ਏ, ਰਾਜ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹਾਂ। ਆਸ ਹੈ ਖਿਮਾ ਕਰੋਗੇ।
 ‘‘ ਆਖਰ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕੀ ਹੋ ? ’’ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਪੁਛਿਆ।
 ‘‘ ਸ੍ਰੀਮਾਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਾਇਮ ਰਹੇਗਾ। ਹਾਂ, ਚੇਤ ਸਿੰਘ ਹੁਣ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ । ’’
 ‘‘ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ ! ਇਹ ਜ਼ੁਲਮ ਨਾ ਕਰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖ ਰਾਚ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਨਾ ਕਰ । ਇਸ ਖੂਨ ਖਰਾਬੇ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਤੇਰੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਮਹਾਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ। ’’
 ‘‘ ਸ੍ਰੀ ਮਾਨ ਜੀ ! ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਦੀ ਗਲ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਨੂੰ ਅੰਗੇਜ਼ਾਂ ਹੱਥੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹਾਂ ? ’’ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿਤਾ।
 ‘‘ ਸਿਖ ਰਾਜ ਨਾਲ ਅੰਗੇਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕੀ ਵਾਸਤਾ ? ’’

-੯੯-