ਪੰਨਾ:ਵਸੀਅਤ ਨਾਮਾ.pdf/116

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਇਕ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਏਂਗਾ ? ਕੀ ਮਰਨ ਤੇ ਤੂੰ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ?
ਉਪਰ ਨੂੰ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਜਨੀ ਮਨ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁਛਣ ਲਗੀ-ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਦਸੇ, ਸਤਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਹੀ ਇਹ ਮਰੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਹੀ ਏ ? ਮੇਰਾ ਪੁਤਰ ਮਰ ਗਿਆ, ਪਤੀ ਨੇ ਮੇਨੂੰ ਛਡ ਦਿਤਾ। ਸਿਰਫ ਸਤਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਮੈਂ ਇਸ ਉਮਰ ਵਿਚ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛਡ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ । ਮੇਰੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇਛਿਆ ਨਹੀਂ-ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇਛਿਆ ਕਰਨੀ ਸਿਖੀ ਹੀ ਨਹੀਂ-ਫਿਰ ਮੈਂ ਅਜ ਸਤਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਹੀ ਪਤੀ ਨਾਲ ਨਰਾਜ਼ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਈ ।
ਰੋ ਕੇ ਰਜਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ--ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਦਮੀ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ? ਕੇਵਲ ਰੋਵੇਗਾ । ਰਜਨੀ ਰੋਣ ਲਗੀ।
ਇਧਰ ਗੁਬਿੰੰਦ ਲਾਲ ਰਜਨੀ ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਬਾਹਰ ਦੇ ਬੈਠਕ ਖਾਨੇ ਵਿਚ ਆਇਆ । ਮੈਂ ਸਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ-ਗਬਿੰਦ ਲਾਲ ਅਖਾਂ ਚੋਂ ਅਥਰੂ ਕੇਰਦਾ ਹਇਆ ਬਾਹਰ ਆਇਆ । ਰਜਨੀ ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ । ਦਿਲ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ-ਜਿਸ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਨੂੰ ਮੈਂ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ । ਫੇਰ ਕਿਹਾ-ਜੋ ਹੋਇਆ ਸੋ ਹੋਇਆ, ਹੁਣ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ । ਐਉਂ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫਿਰ ਔਣਾ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ। ਜੋ ਹੋਵੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਦਿਤੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ।
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੇ ਗੁਬਿੰਦ ਲਾਲ ਇਕ ਵਾਰ ਰਜਨੀ ਦਾ ਬੰਦ ਦਰਵਾਜਾ ਖੋਲ ਕੇ ਕਹਿ ਦੇਂਦਾ ਕਿ ਰਜਨੀ ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਬਖੇੜਾ ਹੀ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ । ਗੁਬਿੰਦ ਲਾਲ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਗਲ ਆਈ ਪਰ ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਮਾਰਾ ਉਹ ਇਸ ਤਰਾਂ ਨਾ

੧੧੫