ਪੰਨਾ:Alochana Magazine December 1960.pdf/29

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਤੜਕੇ ਤੜਕੇ ਅਜ਼ਲਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਕੁੱਖ ਪਈ ਫਰਕੇ ਤੜਕੇ ਤੜਕੇ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਪੱਲੇ ਵਿਚ ਇਕ ਦਿਲ ਪਿਆ ਧੜਕੇ । (ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਪੱਲੇ ਵਿਚ) | ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਵਿਚ ਸਾਂਝੀਵਾਲ ਵੀ ਬਣਾਂਦੀ ਹੈ । ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿਚ ਖੀਵੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਰੇ ਦੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਦੀ ਤਾਲ ਬਣਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਦੀ ਹੈ : “ਵਗ ਵਗ ਪੁਰੇ ਦੀ ਵਾਏ ਕਿ ਸਜਣਾਂ ਨੇ ਅਜ ਆਉਣਾ ਮੈਂ ਗਾਵਾਂਗੀ ਨੁਮਕ ਠੁਮਕ ਕੇ ਤਾਲ ਦੇਵੀਂ ਤੂੰ ਰੁਮਕ ਰੁਮਕ ਕੇ ਅਣੀ ਮਾਹੀਏ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਰਝਾਉਣਾ, ਕਿ ਸਜਣਾਂ ਨੇ ਅਜ ਆਉਣਾ । (ਜੀਊਂਦਾ ਜੀਵਨ) ਤੇ ਕਵਿਤਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਮਾਨਵੀਕਰਣ ਦੀ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਨਾਰੀ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਕਮਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ । ਨਾਰ ਕ੍ਰਿਤੀ, ਤੇ ਕਿਰਤੀ ਨਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਇਸ ਅਭੇਦਤਾ ਦਾ ਬਿਆਨ ਦੇਖੋ : “ਫੂਲਾਂ ਊਧੀ ਪਾ ਲਈ ਹਾਏ, ਮਾਲੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬੁਲਾਵੇ । ਕਲੀਆਂ ਝੂਲੇ ਪਾਂਦੀਆਂ ਪਈਆਂ, ਟਾਹਣੀ ਦਾ ਲਕ ਲਚਕਾਵੇ । ਪੱਤੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਡਾਲ ਵੀ ਝੁਕਦਾ ਜਾਵੇ ਸਦੇ ਨੀ ਸਈਓ, ਸਦੋ ਨੀ ਮਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਬੂਟਾ ਸੁਕਦਾ ਜਾਵੇ। (ਓ ਗੀਤਾਂ ਵਾਲਿਆ) " ਭਰਾ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਮੁਚੀ ਇਸਤਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਢਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ : “ਤੂੰ ਅੰਬ ਦਾ ਬੂਰ ਭਲਾ, ਤੂੰ ਸਰਿਹੋਂ ਦਾ ਫੁਲ ਭਲਾ । ਤੇਰਾ ਜੋਬਨ ਚੜਿਆ ਚੰਨ ਨੀ, ਮੈਂ ਕੀਕਣ ਤਾਰਾਂ ਮੁਲ ਭਲਾ । (ਸਰਘੀ ਵੇਲਾ) n