ਪੰਨਾ:Book of Genesis in Punjabi.pdf/14

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ
੧੦
੩ ਪਰਬ]
ੳੁਤਪੱਤ

ਅਤੇ ਜਾਂ ਤ੍ਰੀਮਤ ਨੈ ਡਿੱਠਾ, ਜੋ ਉਹ ਬਿਰਛ ਖਾਣ ਵਿਚ ਚੰਗਾ, ਅਤੇ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਬੁਧ ਦੇਣ ਵਿਖੇ ਅਛਾ ਬਿਰਛ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇ ਫਲ ਥੀਂ ਲੈਕੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਤਾ ਨੂੰ ਬੀ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਓਨ ਖਾਹਦਾ॥

ਤਦ ਦੋਹਾਂ ਦਿਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ ਗਾਈਆਂ, ਅਰ ਉਨਾਂ ਨੈ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਠੰਗੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਫਗੂੜੀ ਦੇ ਪਤਰੇ ਸੀਉੰਕੇ ਉਨੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਤਹਿਮੰਦ ਬਣਾਏ । ਅਤੇ ਉਨੀਂ ਪਰਮੇਸੁਰ ਦਾ ਸਬਦ, ਜੋ ਠੰਢੇ ਵੇਲੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਆਦਮ ਅਤੇ ਅਤੇ ਤਿਸ ਦੀ ਇਸਤੀ ਨੈ ਆਪਣੇ ਤਿਨ ਪਰਮੇਸੁਰ ਪ੍ਰਭੁ ਦੇ ਸਾਹਮਣਾਓਂ ਬਾਗ ਦੇ ਰੁਖਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਾਇਆ । ਤਦ ਪਰਮੇਸੁਰ ਪ੍ਰਭੁ ਨੈ ਆਦਮ ਨੂੰ ਹਾਕ ਮਾਰੀ ਅਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ? ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈ ਨੰਗਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾਇਆ । ਅਤੇ ਓਨ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਨੂੰ ਕਿਨ ਜਤਾਇਆ, ਜੋ ਤੂੰ ਨੰਗਾ ਹੈ ? ਕਿਆ ਤੇਂ ਉਸ ਬਿਰਛ ਥੀਂ ਖਾਹਦਾ ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਖਾਣ ਥੀਂ ਮੈ ਤੇ ਨੂੰ ਬਰਜੀਆ ਸੀ ?ਆਦਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਕਿ ਇਸਤਿ ਤੀਮਤ ਨੇ, ਜੋ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਾਥਣ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਮੈ ਨੂੰ ਉਸ ਬਿਰਛ ਥੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮੈ ਖਾ ਲਿਆ । ਤਦ ਪਰਮੇਸੁਰ ਪ੍ਰਭੁ ਨੇ ਤਿਮਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਇਹ ਕਿ ਕੀਤਾ ? ਤੀਮਤ ਬੋਲੀ ਕਿ ਸੱਪ ਨੇ ਮੈ ਨੂੰ ਭੁਚਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਮੈ ਖਾਹਦਾ । ਅਤੇ ਪਰਮੇਸੁਰ ਪ੍ਰਭੁ ਨੇ ਸੱਪ ਥੀਂ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਕਾਰਣ ਜੋ ਤੇ ਇਹ ਕਿਤਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਰਬੱਤ ਪਸੂਆਂ ਅਤੇ ਮਦਾਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਿਰਗਾਂ ਨਾਲੋਂ ਸਰਾਪੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਦੇ ਭਾਰ ਚੱਲੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਭਰ